Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Νέα ιστοσελίδα του INFE Cyprus - New Website for INFE Cyprus

Ο INFE Cyprus έχει την χαρά να σας παρουσιάσει τη νέα του ιστοσελίδα που δημιούργησε εν όψει του 61ου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, που θα διεξαχθεί στη Στοκχόλμη της Σουηδίας στις 10, 12 και 14 Μαΐου 2016. Επισκεφθείτε τη νέα μας ιστοσελίδα!

INFE Cyprus has the pleasure to present you its new website that was created ahead of the 61st Eurovision Song Contest to be held in Stockholm, Sweden, on 10, 12 and 14 May 2016. Visit our new website!

http://infecyprus.wix.com/2016


Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Ταξίδι στον χρόνο: Βρυξέλλες 1987

Τίτλος: Άσπρο-Mαύρο
Ερμηνεία: Αλέξια
Σύνθεση: Ανδρέας Παπαπαύλου
Στίχοι: Μαρία Παπαπαύλου
Διεύθυνση Ορχήστρας: Jo Carlier
Γλώσσα: Ελληνική
Θέση: 7η (80 βαθμοί)

Το 1981, η Αλέξια (Βασιλείου), ήταν μέλος των Island, της πρώτης συμμετοχής της χώρας. Το 1986 ήρθε 3η στην κλειστή κυπριακή επιλογή με το Τραγουδώ. Η επιλογή του 1987 επίσης ήταν κλειστή. Βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, όταν επελέγη το Άσπρο-Μαύρο. Μια βροχερή μέρα της τηλεφώνησαν ότι είχε κερδίσει.

Το βίντεο-κλιπ ακολουθεί τη γνωστή αισθητική της εποχής: σκι στο βουνό, σκάφη στη θάλασσα, θαλάσσια σπορ, τουριστικά τοπία, καταρράκτες, λουλούδια, μια ταβέρνα και πελεκάνοι (αντί για τους γνώριμους γλάρους). Σε κάποια στιγμή βλέπουμε την Αλέξια να κοιτάζει αμήχανα το σκηνοθέτη, προσπαθώντας να καταλάβει προς τα πού πρέπει να κινηθεί!


Το ηχογράφησε στη Σουηδία με την Air Music, όπου ένας φίλος της είχε πρόσβαση. Εκεί ηχογράφησε τρία άλμπουμ, εκ των οποίων τα δύο έγιναν χρυσά και το εν λόγω πλατινένιο σε όλη τη Σκανδιναβία. Με 500.000 αντίτυπα, το πρώτο της άλμπουμ, που περιλαμβάνει και το Άσπρο-Μαύρο, είναι το τέταρτο πιο επιτυχημένο όλων των εποχών για πρωτοεμφανιζόμενο Έλληνα καλλιτέχνη και το κορυφαίο για pop album. Το τραγούδι της Καλημέρα, που έγινε το θέμα της εκπομπής «Πρωινός καφές» είχε έρθει 7ο (μένοντας εκτός ελληνικού τελικού) το 1990, με τη φωνή όμως της Μαντώς.

Στα φωνητικά της είχε την Ευρυδίκη, την Έλενα Πατρόκλου και τον συνθέτη Ανδρέα Παπαπαύλου. Στα χορευτικά ήταν ο Αναστάζιο (CYP 90) και ένα κοριτσάκι. Ίσως είναι η μοναδική φορά στην καριέρα της που την είδαμε να χορεύει. H αγγλική διασκευή φέρει τον τολμηρό τίτλο Please me, lover.

Και ένα ενσταντανέ: όταν πήρε 8 η Κύπρος από την Ιρλανδία, ακούμε την Αλέξια να φωνάζει πολύ δυνατά: «Μπράβο!». Καταλαβαίνει ότι ακούστηκε υπερβολικά και από ντροπή κρύβει το πρόσωπό της!


  Το πρόσωπό σου βλέπω στον καθρέφτη
  Καθώς της νύχτας ένα αστέρι πέφτει
  Μια ευχή, να 'μαστε μαζί
  Το όνειρό μου ζωντανεύει πάντα
  Μ' ένα τραγούδι, μια γλυκιά μπαλάντα, ναι... ω...

  Άσπρο-Μαύρο, όνειρα κάνω
  Κοντά μου πως γυρνάς
  Άσπρο-Μαύρο, παίζω στο πιάνο
  Κι εσύ χαμογελάς

  Και τα πλήκτρα σαν αγγίζω
  Νιώθω να πετώ
  Άσπρο-Μαύρο, όνειρα κάνω
  Πως θα σε ξαναδώ

Έρευνα-συγγραφή:  © Δημήτριος Μαντζίλας

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Ταξίδι στον χρόνο: Göteborg 1985

Τίτλος: Το κατάλαβα αργά
Ερμηνεία: Λία Βίσση
Σύνθεση: Λία Βίσση-Πηλιούρη
Στίχοι: Λία Βίσση-Πηλιούρη
Διεύθυνση Ορχήστρας: Χάρης Ανδρεάδης
Γλώσσα: Ελληνική
Θέση: 16η (15 βαθμοί)

Με σόλο άλμπουμ, αλλά και πολλές δουλειές στα φωνητικά διαφόρων καλλιτεχνών, η Ολυμπία (Λία) Βίσση, ξεκίνησε να συνθέτει το 1982. Στον διαγωνισμό είχε ήδη κάνει φωνητικά δύο φορές (GRE 79, CYP 82). Ήταν τότε παντρεμένη με τον Γιάννη Πηλιούρη (παίζει πιάνο στη σκηνή).

Χορωδοί (ντυμένοι με ασπρόμαυρο φράκο) ήσαν ο Στέλιος Γουλιέλμος, μια κοπέλα, αγνώστων λοιπών στοιχείων και η Νίκη Βίσση, η τρίτη αδελφή της μουσικής οικογενείας και μητέρα της Bέρας Μπούφη (υποψήφια CYP 13). Η ίδια εμφανίστηκε με ένα λευκό φόρεμα.

Προσπάθησε αρκετές φορές να εκπροσωπήσει την Ελλάδα: 3η το 1987 με το Λες το τέλος να’ χει έρθει, 2η το 1991 με το Αγάπα τη Γη, 2η το 1992 με το ΚάποιοςΈκανε vocal training στη συμμετοχή του 2010, ενώ θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες καθηγήτριες φωνητικής.


Στην ιστορία έμειναν το λάθος της παρουσιάστριας που την ανήγγειλε ως «Λίσα Βίσση», η φράση του εκφωνητή και σημερινού διευθυντή του ΡΙΚ, Θέμη Θεμιστοκλέους: «Θαυμάσια ερμηνεία από τη Λία Βίσση», αλλά και η δημοσιότητα που πήρε το βίντεο, με το τρακ της να είναι εμφανές, όταν –ούσα μέλος της κριτικής επιτροπής του ΡΙΚ- κάποια «κομμένη καλλιτέχνιδα» (μάλλον η Άντζυ Σαμίου ή η Στέλλα Γεωργιάδου) φρόντισε να το διοχετεύσει στα ελληνικά media και να γίνει ντόρος.

H αγγλική βερσιόν έχει τίτλο It’s too late now. Το φιλμάκι; Μία από τα ίδια: θάλασσα, ηλιοβασιλέματα, αρχαιότητες, λαϊκές τέχνες, λουλούδια, γλάροι, α ναι, και ένα γνωστό ξενοδοχείο της Πάφου… Το τραγούδι επανέκαμψε το 2001, σε διαφήμιση γνωστής εταιρείας ηλεκτρικών ειδών (Κωτσόβολος).

Είναι η δεύτερη φορά στην ιστορία της Γιουροβίζιον που δύο αδερφές εκπροσωπούν τη χώρα τους, σε διαφορετική χρονιά  οι πρώτες είναι οι αδερφές Aspelund, Monica (FIN 77) & Ami (FIN 83)



  Πάντα θα σε θυμάμαι σαν μια γιορτή
  Εικόνα αγαπημένη, παντοτινή
  Ανάμνηση γλυκιά που δεν θα σβήσεις
  Ελπίδα μυστική πως θα γυρίσεις
  
  Σ' αγαπούσα, στη ζωή μου σε κρατούσα
  Έχεις φύγει και με πνίγει η μοναξιά
  Να σε κλείσω στην καρδιά μου λαχταρούσα
  Μα ήταν λάθος, το κατάλαβα αργά
 




Έρευνα-συγγραφή:  © Δημήτριος Μαντζίλας

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Ταξίδι στον χρόνο: Μόναχο 1983

Τίτλος: Η αγάπη ακόμα ζει
Ερμηνεία: Σταύρος & Κωνσταντίνα
Σύνθεση: Σταύρος Σιδεράς
Στίχοι: Σταύρος Σιδεράς
Διεύθυνση Ορχήστρας: Μιχάλης Ροζάκης
Γλώσσα: Ελληνική
Θέση: 16η (26 βαθμοί)

O Σταύρος Σιδεράς (στιχουργός CYP 81 και της αγγλικής βερσιόν GRE 79, CYP 98), με σημαντική καριέρα, έγραψε αργότερα το λιμπρέτο στη ροκ όπερα «Δαίμονες».

H –σχεδόν άγνωστη τότε- Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου σχετίστηκε άλλες δύο φορές με τον διαγωνισμό: α) άμεσα, ως δημιουργός της συμμετοχής του 1997 και β) έμμεσα, στο άλμπουμ «Η καρδιά μου τραγουδάει τη Μεσόγειο», όπου ερμηνεύει ένα τραγούδι της Amina (FRA 91), το Atame και ένα της Rita (ISR 89), το Sailor. Στην κλειστή επιλογή του 1982 είχε στείλει -στα αγγλικά- το My love, my island.


Στα –εξαιρετικά δεμένα- φωνητικά τους (κάτι που επεσήμανε και ο Terry Wogan, ο Άγγλος σχολιαστής) είχαν την Ευρυδίκη (CYP 92, 94, 07), την Έλενα Πατρόκλου (CYP 91), τον Στέλιο Κωνσταντίνου (φωνητικά GRE 88) και τον John Vickers (συνθέτης CYP 88 [αποκλείσθηκε], 90), με τις κοπέλες στα πορτοκαλί και τα αγόρια στα φιστικί. Εμφανίστηκαν ντυμένοι στα γαλάζια, καθισμένοι σε σκαμπό και παίζοντας κιθάρα, αντιγράφοντας κάπως το στυλ της Nicole, που μόλις είχε κερδίσει για την Γερμανία. Το τραγούδι όμως, αν και ευχάριστο, θεωρήθηκε μάλλον μονότονο. 

Είναι η μία και μοναδική φορά που η Ελλάδα έδωσε μηδέν στην Κύπρο, πιθανόν ως «αντίποινα» για το πενιχρό 6άρι που πήρε το 1981.

Σε κάποια βιβλία αναφέρονται απλώς ως Stavros & Dina. Το φιλμάκι (χωρίς βουνό αυτή τη φορά) ήταν γεμάτο θάλασσα και φύση (άνθη, γλάροι, αμυγδαλιές).

  Να γινότανε να φτιάξω μια μεγάλη χορωδία
  Και τραγούδι να της γράψω με ωραία μελωδία
  Να 'παιρναν τα όνειρά μας
  Να τα 'καναν μουσική
  Κι οι λαοί όλου του κόσμου
  Να τραγούδαγαν μαζί

  Η αγάπη ακόμα ζει, η αγάπη ακόμα ζει
  Η αγάπη ακόμα ζει, η αγάπη ακόμα ζει
  Η αγάπη ακόμα ζει κι ας μην είδε άσπρη μέρα
  Η αγάπη ακόμα ζει, τη νιώθω απόψε στον αγέρα


Έρευνα-συγγραφή:  © Δημήτριος Μαντζίλας

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Ταξίδι στον χρόνο: Harrogate 1982

Τίτλος: Μόνο η αγάπη
Ερμηνεία: Άννα Βίσση

Σύνθεση: Άννα Βίσση & Νίκος Καρβέλας
Στίχοι: Άννα Βίσση & Νίκος Καρβέλας
Διεύθυνση Ορχήστρας: Martyn Ford
Γλώσσα: Ελληνική
Θέση: 5η (85 βαθμούς)

Έγινε πανελληνίως γνωστή, όταν θριάμβευσε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1977 με το Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή. Η συνέχεια της πορείας της είναι γνωστή, τι να πρωτογράψει κανείς!

Δύο χρόνια πριν (1980) εκπροσώπησε –χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία- την Ελλάδα, η οποία απείχε τότε, έτσι όλος ο Tύπος ασχολήθηκε με τη δική της συμμετοχή (“Άννα-ψε φωτιές στη Γιουροβίζιον!”). Η ίδια τόνισε ότι ήταν λάθος της Ελλάδας το ότι δεν έλαβε μέρος. Η γκάφα βέβαια δεν έλειψε: στο πρωινό δελτίο ειδήσεων του Β’ Προγράμματος της ΕΡΑ, μεταδόθηκαν τα αποτελέσματα του διαγωνισμού, χωρίς καν να αναφερθεί η Κύπρος (ανακοινώθηκαν μόνο οι τρεις πρώτες θέσεις). Ευτυχώς στο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων απεφεύχθη το λάθος.

Η αγγλική διασκευή (από την ίδια) φέρει τον τίτλο Love is a lonely weekend. Την εβραϊκή διασκευή του, Lama atzuv li (= Γιατί είμαι λυπημένη;) έχει κάνει η Ilana Avital, γνωστή από επιλογές στη χώρα της.

Για αρκετά χρόνια δηλωνόταν ως δημιουργός του τραγουδιού η ίδια η ερμηνεύτρια, διότι ο κανονισμός του ΡΙΚ απαγόρευε τη συμμετοχή μη Κύπριων δημιουργών. Σε μια τηλεοπτική συνέντευξη, όμως, ο Νίκος Καρβέλας αποκάλυψε ότι εκείνος «κρύβεται» πίσω από τη συμμετοχή, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του δημοσιογράφου να ανακόψει τη φόρα του. Στην αγγλική βερσιόν, πάντως, δηλώνεται κανονικά ως στιχουργός. Είναι, επίσης, γνωστό ότι τότε ξεκίνησε το ειδύλλιό και η θυελλώδης σχέση τους.

Στα φωνητικά ήταν o Στέλιος Γουλιέλμος στα λευκά, η Ελεάνα και η Λία Βίσση (Κύπρος 1985) στα τυρκουάζ.

Εξαιρετικό το φιλμάκι (η Αννούλα στο βουνό, στη θάλασσα, στο γιοφύρι, στους φοίνικες), αλλά και η λιτή εμφάνισή της με άσπρο-μαύρο φόρεμα.


Η συνεργασία της με τις Ολλανδές αδελφές Maywοod (Ολλανδία 1990), των οποίων διασκεύασε κάποια τραγούδια, της εξασφάλισαν 12 βαθμούς από την Ολλανδία. Αν μετείχε η Ελλάδα και της είχε δώσει 12, θα είχε καταλάβει την τρίτη θέση!

Στην κλειστή κυπριακή επιλογή του 1986 ήρθε 2η, με το Θέλω να γίνω σταρ, ένα τραγούδι που δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Ο Βρετανός μαέστρος, Martyn Ford, έχει ένα παράξενο ρεκόρ: έχει διευθύνει την καλύτερη και την χειρότερη συμμετοχή της Κύπρου (Κύπρος 1986)!

Η ίδια η Άννα Βίσση κατέρριψε το ρεκόρ επανεμφάνισης: 24 χρόνια ανάμεσα σε αυτήν τη συμμετοχή και την επόμενη, το 2006, ένα ρεκόρ που κατείχε η Σουηδή Marie Bergmann (Σουηδία 1972, 1994), με 22 χρόνια!


  Τι 'ναι η ζωή μας, λίγο αν το σκεφτείς
  Θα 'κλεινες τα μάτια σου, δεν θα 'θελες να δεις
  Μα πίσω απ' τα λάθη, τα ανθρώπινα πάθη
  Πάνω απ' όλα υπάρχει

  Μόνο η αγάπη, μόνο η αγάπη
Μόνο η αγάπη και ζει κάθε στιγμή
  Μόνο η αγάπη, μόνο η αγάπη
  Μόνο η αγάπη και ζει

Like us: www.facebook.com/infecyprus

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Ταξίδι στον χρόνο: Δουβλίνο 1981

Τίτλος: Μόνικα
Ερμηνεία: Island

Σύνθεση: Δώρος Γεωργιάδης
Στίχοι: Σταύρος Σιδεράς
Διεύθυνση Ορχήστρας: Μιχάλης Ροζάκης
Γλώσσα: Ελληνική
Θέση: 6η (69 βαθμοί)

Παρθενικός εκπρόσωπος της Κύπρου ήταν το πενταμελές γκρουπ Island (= Νησί), ένας τίτλος που παραπέμπει άμεσα στην Κύπρο. Δημιουργήθηκαν ειδικά για την περίσταση.

Ο Άριστος Μοσχοβάκης έχει σπουδάσει μουσική στο Ron Music School του Τελ-Αβίβ. Έχει καρμική σχέση με τις διοργανώσεις στην Ιρλανδία, αφού τραγούδησε εκεί το 1981, το 1993 μετείχε ως συνθέτης, ενώ απερρίφθη το Θυμάμαι το 1988.

Η teenager τότε Αλέξια (Βασιλείου) επελέγη με audition. Αυτό της απέφερε ένα συμβόλαιο στην Ελλάδα, αλλά προτίμησε να πάει στην Αμερική για σπουδές Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας, καταλήγοντας τελικά στη μουσική Ακαδημία Berklee της Βοστώνης. Ξαναπήγε το 1987, οπότε ξεκίνησε και η μεγάλη της καριέρα στην Ελλάδα.

Τα υπόλοιπα μέλη είναι η νεαρή μητέρα, που της αρέσει το ποδόσφαιρο, Αρετή Κασσάπη-Xαραλαμπίδου, με πολλές ηχογραφήσεις παραδοσιακών τραγουδιών, ο καταξιωμένος μουσικοσυνθέτης Δώρος Γεωργιάδης (Ελλάδα 1979), που έπαιξε πιάνο και ο Άγγλος αθλητής Roger Lee. Στο σαξόφωνο ο Φίλιππος ΤσεμπερούληςΕμφανίστηκαν ντυμένοι σε σταχτιές, γαλάζιες, μπλε και φαιές αποχρώσεις.

Οι δημιουργοί, Δώρος Γεωργιάδης (παραλίγο νομικός) και Σταύρος Σιδεράς (αρχιτέκτονας), είναι συντοπίτες, συνομήλικοι, συνεργάτες από το 1975 και… μπατζανάκηδες. Ο μαέστρος, Μιχάλης Ροζάκης, γεννημένος στην Αίγυπτο, έκανε καριέρα στην Κύπρο.

Έγινε κλειστή επιλογή και είναι γνωστό ότι το τραγούδι είχε απορριφθεί από την ελληνική επιτροπή για την επιλογή του 1980. O έξυπνος στίχος του τραγουδιού παίζει με ένα λογοπαίγνιο ανάμεσα στο επίθετο «μόνη» και το όνομα «Μόνικα». Εξαιρετικά δεμένες οι φωνές του γκρουπ.


Το φιλμάκι, θέτοντας τον τόνο και για όσα ακολούθησαν τις επόμενες χρονιές, δείχνει ομορφιές από τη φύση της Μεγαλονήσου, τη γεωργία και κτηνοτροφία, αρχαιότητες, εικόνες από τη λαϊκή παράδοση (αγγειοπλαστική, κεραμική, υφαντουργία, θέατρο σκιών) και τουριστικά ενσταντανέ από θάλασσα και βουνό, αποπνέοντας μια εικόνα γλυκιάς ανεμελιάς. Η εικόνα όμως της σύγχρονης, ευρωπαϊκής Κύπρου, απουσίαζε…


  Περνάνε τα χρόνια, οι αγάπες και χιόνια
  Μας βρίσκουνε πάντα μαζί
  Περάσαμε μπόρες και δύσκολες ώρες
  Μα πάντα η αγάπη μας ζει


  Ποτέ δεν θυμάμαι, ανήσυχος να 'μαι

  Γιατί ήσουνα πάντα εσύ
  Πιστή συντροφιά μου, τραγούδι, χαρά μου
  Αγάπη κι ελπίδα χρυσή


  Μόνη, μόνη, μόνη, μόνη, μόνη, μόνη,

  Μόνη, μόνη, Μόνικα
  Ζεις εσύ για μένα, ζω εγώ για σένα
  Κι είναι όλα αρμονικά



Έρευνα-συγγραφή:  Δημήτριος Μαντζίλας
www.facebook.com/infecyprus

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά... 1 μήνας για τον Τελικό

Σε ένα μήνα ακριβώς θα διεξαχθεί ο Τελικός του 60ού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, που θα φιλοξενηθεί στην πανέμορφη πρωτεύουσα της Αυστρίας, τη Βιέννη, για δεύτερη φορά στην ιστορία του θεσμού (η πρώτη ήταν το 1967).

Οι καλλιτέχνες και οι αποστολές των 40 χωρών που συμμετέχουν στη φετινή διοργάνωση προετοιμάζονται πυρετωδώς, μελετώντας με κάθε λεπτομέρεια την εμφάνισή τους στη σκηνή της Βιέννης. Ταυτόχρονα, τα μέλη του διεθνούς δικτύου INFE προετοιμάζονται με ενθουσιασμό για το ετήσιο τους ραντεβού στην πόλη που φιλοξενεί τον αγαπημένο τους Διαγωνισμό. Ο INFE Cyprus θα είναι εκεί και ασφαλώς θα συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο στην κυπριακή αποστολή με τον Γιάννη Καραγιάννη, αλλά και στην ελληνική αποστολή με τη Μαρία-Έλενα Κυριάκου.

Και ενώ η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ταξίδι στον χρόνο, παρουσιάζοντας - για άλλη μια χρονιά - την ιστορία των κυπριακών συμμετοχών στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Τα κείμενα ανήκουν στον Δημήτρη Μαντζίλα και τον ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά του στον INFE Cyprus, αλλά και για την ευρύτερη συμβολή του στην καταγραφή της ιστορίας του θεσμού.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!

Τα μέλη του INFE Cyprus σάς εύχονται
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση
με υγεία και αγάπη!


Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Η Ήβη Αδάμου ανάμεσα στα 10 πιο δημοφιλή βίντεο κλιπ στο επίσημο κανάλι της Eurovision στο ΥοuTube


Μία μεγάλη έκπληξη μάς περίμενε χθες, όταν η EBU ανακοίνωσε στην επίσημη ιστοσελίδα της ότι έφτασε 1 δις επισκέψεις στο κανάλι της στο YouTube, το οποίο ξεκίνησε το 2006 και πλέον συγκεντρώνει περισσότερες από 200 εκατ. επισκέψεις ετησίως.

Η κυπριακή συμμετοχή του 2012 με την Ήβη Αδάμου και το La la love βρίσκεται ανάμεσα στα 10 βίντεο κλιπ με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, καταλαμβάνοντας μάλιστα την 6η θέση, ανάμεσα σε νικητές και μεγάλες εμπορικές επιτυχίες του Διαγωνισμού των τελευταίων χρόνων.

Η τελική κατάταξη έχει ως εξής:

1. Jessy Matador – Allez Ola Olé (Γαλλία 2010)

2. Conchita Wurst – Rise Like a Phoenix (Αυστρία 2014)

3. Loreen – Euphoria (Σουηδία 2012)

4. Lena – Satellite (Γερμανία 2010)

5. Aysel and Arash – Always (Αζερμπαϊτζάν 2009)

6. Ήβη Αδάμου - La La Love (Κύπρος 2012)

7. Emmelie De Forest – Only Teardrops (Δανία 2013)

8. The Common Linnets – Calm After The Storm (Ολλανδία 2014)

9. Buranovskiye Babushki – Party For Everybody (Ρωσία 2012)

10. Alexander Rybak – Fairytale (Νορβηγία 2009)


Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη κυπριακή συμμετοχή έχει γνωρίσει μεγάλη εμπορική επιτυχία, όχι μόνο στην Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά και στις σκανδιναβικές χώρες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το 12άρι της Σουηδίας, καθώς το τραγούδι αυτό αρέσει πάρα πολύ και ακούγεται ακόμα και σήμερα παντού στη Σουηδία.

Είναι μια μεγάλη επιτυχία για την Κύπρο μας και μία απάντηση σε όσους την ήθελαν απούσα από τα 60χρονα του Διαγωνισμού.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

Ο εορτασμός των 60 χρόνων Eurovision στο Λονδίνο: Περιγραφή της εκδήλωσης και παραλειπόμενα


Το BBC, το κρατικό κανάλι του Ηνωμένου Βασιλείου, ανέλαβε να διοργανώσει εκ μέρους της EBU τον επετειακό εορτασμό των 60 διοργανώσεων του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, που ξεκίνησε πριν από 59 χρόνια, στις 24 Μαΐου 1956, στο Λουγκάνο της Ελβετίας. Ο εορτασμός έλαβε χώρα στο Eventim Apollo στη συνοικία Hammersmith του Λονδίνου, ένα θέατρο χωρητικότητας 4000 θέσεων - συμπεριλαμβανομένων των ενθουσιασμένων πλην ταλαίπωρων όρθιων φαν - την Τρίτη 31 Μαρτίου 2015, στις 19:00 (τοπική ώρα) και διήρκησε περίπου 3 ώρες.

Πριν από 10 χρόνια, είχαν εορταστεί τα 50χρονα της Eurovision στην Κοπεγχάγη της Δανίας, σε μία εκδήλωση με τίτλο "Congratulations", που άφησε ιστορία. Όσοι περίμεναν κάτι ανάλογο από το BBC, σίγουρα θα απογοητεύτηκαν! Η πρώτη και κύρια διαφορά ανάμεσα στους δύο εορτασμούς είναι ότι τα 60χρονα δεν μεταδόθηκαν ζωντανά από κανένα τηλεοπτικό σταθμό, αλλά στην ουσία αποτέλεσαν το γύρισμα ενός τηλεοπτικού σόου που θα προβληθεί από διάφορες χώρες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΡΙΚ δεν έχει ακόμα ανακοινώσει αν και πότε θα το προβάλει... Και μετά την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς της Κύπρου στην εκδήλωση, η μετάδοση θεωρείται μάλλον αμφίβολη.

Το BBC έδωσε στην εκδήλωση τη βραδιά "Eurovision's Greatest Hits" (Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της Eurovision), αλλά παραμένει απορίας άξιον ποια ήταν τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκαν οι 15 συμμετέχοντες που έδωσαν το παρών στο Λονδίνο. Ούτε οι μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες ήταν, ούτε οι υψηλότερες βαθμολογίες στην ιστορία του Διαγωνισμού... Με ποιο κριτήριο λοιπόν επιλέχθηκαν; Πραγματικά δεν υπάρχει απάντηση! Τουλάχιστον το 2005 είχαν επιλεγεί οι 14 συμμετοχές μέσα από ψηφοφορία στο διαδίκτυο και ακολούθησε η ψηφοφορία κατά την εκδήλωση (σε δύο γύρους μάλιστα!). Το 2015 κάποιος είχε την ιδέα να καλέσει τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες, αγνοώντας παντελώς άλλους νικητές και μη που θα μπορούσαν να είχαν προσκληθεί στον εορτασμό των 60 χρόνων της Eurovision. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απουσία της Έλενας Παπαρίζου, που απασχόλησε αρκετά τα ελληνικά ΜΜΕ.

Από την άλλη, προβλήθηκαν έντονα - για άλλη μια φορά - οι σκανδιναβικές χώρες και μάλιστα με 2 συμμετοχές για Σουηδία και Δανία, ενώ αγνοήθηκαν παντελώς παραδοσιακές χώρες του Διαγωνισμού, όπως η Ελβετία, το Βέλγιο, η Ολλανδία και η Ιταλία, που συμμετείχαν από την πρώτη διοργάνωση του 1956 (ενώ το BBC ήταν απόν!). Επίσης, αίσθηση προκαλεί η παντελής απουσία των Βαλκανίων αλλά και των ανατολικών χωρών γενικά, με μοναδική εξαίρεση το βραβείο της Ρωσίας. 

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Ο INFE Cyprus ήταν παρών και θα σας μεταφέρει το κλίμα και τα παραλειπόμενα από την εκδήλωση της Τρίτης. Η σκηνή ήταν αρκετά εντυπωσιακή, με πολύχρωμους φωτισμούς και αντικείμενα που άλλαζαν σε κάθε εμφάνιση, θυμίζοντας λίγο τις παλιές Eurovision (φυσικά γινόταν διακοπή του γυρίσματος για να αλλάξουν τα σκηνικά κάθε φορά). Στη σκηνή, αριστερά και δεξιά, υπήρχε ορχήστρα που συνόδευε ζωντανά τα τραγούδια, καθώς και 3 τραγουδιστές στα φωνητικά.

Παρουσιαστές της βραδιάς ήταν ο Graham Norton (ο Βρετανός σχολιαστής) και η Petra Mede (η Σουηδέζα παρουσιάστρια του 2013), που έκλεψαν την παράσταση με το αστείρευτο χιούμορ τους, τόσο κατά τη διάρκεια του γυρίσματος όσο και στα διάφορα διαλείμματα. Αρκετές φορές, μάλιστα, αναγκάστηκαν να επαναλάβουν τα κείμενα, καθώς γινόταν πανζουρλισμός στο θέατρο και δεν ακούγονταν. Χαρακτηριστικό σημείο, η ειρωνεία του Βρετανού παρουσιαστή για την ανταλλαγή 12αριών μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Αυτή ήταν και η μοναδική αναφορά στην Κύπρο καθόλη τη διάρκεια της εκδήλωσης.

Η βραδιά ξεκίνησε με τη φετινή βρετανική συμμετοχή, η οποία ωστόσο δεν θα προβληθεί στην επίσημη μετάδοση. Όπως είναι εύλογο, η υποδοχή από το κοινό, που ήταν κατά συντριπτική πλειοψηφία Βρετανοί, ήταν μεγάλη. Φαίνεται ότι τους αρέσει αρκετά η συμμετοχή τους. Ο Βρετανός παρουσιαστής σχολίασε ότι σε μία χρονιά γεμάτη μπαλάντες, θα ξεχωρίσει! Για να δούμε αν θα επιβεβαιωθεί τον Μάιο στη Βιέννη...

Πριν από την εμφάνιση κάθε καλλιτέχνη επί σκηνής, προβαλλόταν ένα πολύ σύντομο βίντεο για τη χρονιά όπου συμμετείχε, με κάποια χαρακτηριστικά τραγούδια και σκηνές από την ψηφοφορία, το green room και την απονομή του βραβείου... Πέρα από αυτά τα βίντεο, θα μεταδοθούν και κάποια βίντεο-αφιερώματα, αλλά το κοινό στο θέατρο δεν μπόρεσε να καταλάβει τη θεματική πίσω από κάθε τέτοιο βίντεο. Μοναδική μνεία για την Ελλάδα, το "My number one" της Έλενας Παπαρίζου.

Η σειρά εμφάνισης των καλλιτεχνών δεν ήταν χρονολογική, αλλά εντελώς τυχαία, αφήνοντας τελευταία την περσινή νικήτρια. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τραγούδια ήταν ελαφρώς διασκευασμένα, προφανώς για να προσαρμοστούν στη ζωντανή ορχήστρα. Πρώτη στη σκηνή ανέβηκε η Emmelie De Forest (βραβείο Δανίας 2013) και ακολούθησε η Anne-Marie David (βραβείο Λουξεμβούργου 1973), η οποία μάλιστα τραγούδησε και μεγάλο μέρος στα αγγλικά. Καμία αναφορά δεν έγινε στη συμμετοχή της το 1979, όπου κατέλαβε την 3η θέση για τη Γαλλία. Ακολούθησαν οι Herreys (βραβείο Σουηδίας 1984), επίσης με πολλά αγγλικά και φυσικά με χρυσά παπούτσια... Η υποδοχή από το κοινό ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Σειρά είχε η Dana International (βραβείο Ισραήλ 1998), επίσης χωρίς αναφορά στη δεύτερη συμμετοχή της του 2011. Χαρακτηριστική σκηνή όταν τη σήκωσαν οι χορευτές, ενώ φορούσε και φόρεμα που παρέπεμπε στα φτερά του 1998 με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Ακολούθησαν οι Olsen Brothers (βραβείο Δανίας 2000) με τις κιθάρες τους.

Στη συνέχεια εμφανίστηκαν επί σκηνής οι Brotherhood of Man (βραβείο Ηνωμένου Βασιλείου 1976), οι οποίοι ασφαλώς αποθεώθηκαν από το κοινό. Σειρά είχε η Rosa (7η θέση για την Ισπανία το 2002), η οποία πρωτοτύπησε ερμηνεύοντας ένα medley των ισπανικών βραβείων (1968, 1969), της 2ης θέσης του 1973 και της δικής της συμμετοχής. Ακολούθησε η Nicole (βραβείο Γερμανίας 1982) που ερμήνευσε το νικητήριο τραγούδι της σε τουλάχιστον 4 γλώσσες (χαθήκαμε στο μέτρημα!). Έπειτα έγινε αναφορά στα διαλείμματα και έφεραν επί σκηνής... τι άλλο... το Riverdance του 1994! Κάτι που είχε γίνει και στην Κοπεγχάγη πριν από 10 χρόνια και μάλλον ήταν περιττό να ξαναγίνει... Επανάληψη, όμως, υπήρχε και στις ατάκες των παρουσιαστών, ειδικά της Petra Mede που φάνηκε να επαναλαμβάνει ατάκες που είχε πει στη διοργάνωση του 2013.

Μετά το Riverdance εμφανίστηκαν οι Lordi (βραβείο Φινλανδίας 2006) με πολλά πυροτεχνήματα και πάλι. Τη σκυτάλη πήρε η Natasha St-Pier (4η θέση για τη Γαλλία το 2001), η οποία δεν ακολούθησε το παράδειγμα της Rosa και τραγούδησε μόνο τη δική της συμμετοχή, με πολλά αγγλικά! Αξίζει να σημειωθεί ότι στο βίντεο που προηγήθηκε προβλήθηκαν οι Antique από τη συμμετοχή τους την ίδια χρονιά με το "Die for you". Στη συνέχεια, ο Βρετανός παρουσιαστής προανήγγειλε τον Dima Bilan (βραβείο Ρωσίας 2008), αλλά ακολούθησε το πανδαιμόνιο στο θέατρο με τις αποδοκιμασίες του κοινού εναντίον της Ρωσίας. Ο παρουσιαστής αναγκάστηκε να σταματήσει το γύρισμα και να παροτρύνει το κοινό να αφήσει το γιουχάισμα για τη Βιέννη, σχολιάζοντας ότι εδώ είμαστε για να τιμήσουμε τους καλλιτέχνες που έγραψαν ιστορία στον Διαγωνισμό. Οι Βρετανοί τον άκουσαν και δεν αποδοκίμασαν τον ίδιο τον καλλιτέχνη όταν τραγούδησε.

Στη συνέχεια εμφανίστηκαν οι Bobbysocks (βραβείο Νορβηγίας 1985), οι οποίες γνώρισαν ίσως τη μεγαλύτερη αποθέωση της βραδιάς. Όλοι είχαν σηκωθεί όρθιοι (πέρα των ταλαίπωρων που ήταν ήδη όρθιοι μπροστά στη σκηνή) και τραγουδούσαν μαζί τους. Ακολούθησε η Loreen (βραβείο Σουηδίας 2012), η οποία επίσης αποθεώθηκε σε εντυπωσιακό βαθμό. Σειρά είχε ο Johnny Logan (βραβεία Ιρλανδίας 1980 και 1987), ο οποίος ερμήνευσε ένα medley των βραβείων του, αλλά και της νικητήριας σύνθεσής του "Why me" που ερμήνευσε η Linda Martin το 1992. Τελευταία εμφανίστηκε η Conchita Wurst (βραβείο Αυστρίας 2014), χάρη στην οποία ο φετινός διαγωνισμός θα λάβει χώρα στη Βιέννη.

Κάποια στιγμή ο Βρετανός παρουσιαστής εμφανίστηκε ανάμεσα στο κοινό για να πάρει συνέντευξη από την πρώτη νικήτρια του Διαγωνισμού, την Ελβετίδα Lys Assia, που παρά τα 90 χρόνια της, έδωσε και πάλι το παρών... Με δυσκολία απάντησε στις ερωτήσεις του παρουσιαστή, ο οποίος αναγκάστηκε να επαναλάβει το γύρισμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι διοργανωτές τοποθέτησαν μία ψεύτικη πλάτη θρόνου από πίσω της, για να φαίνεται ότι τάχα την τίμησαν ιδιαίτερα, ενώ απλά καθόταν σε μία κοινή θέση ανάμεσα στο κοινό.

Η βραδιά τελείωσε με μία λεγόμενη έκπληξη - προς μεγάλη απογοήτευση των φαν, δεν ήταν η εμφάνιση ενός καλλιτέχνη που δεν είχε ανακοινωθεί. Κάποιοι καλλιτέχνες άρχισαν να τραγουδούν ένα medley με άλλες συμμετοχές της Eurovision, π.χ. η Anne-Marie David ξεκίνησε με το "Hallelujah" (Ισραήλ 1979), ακολούθησαν οι Herreys με το "Volare" (Ιταλία 1958) και οι Bobbysocks με το "Making your mind up" (Ηνωμένο Βασίλειο 1981). Και τότε εμφανίζονται μαζί επί σκηνής η Dana και η Conchita τραγουδώντας το Waterloo (Σουηδία 1974). Και ενώ περίμενε κανείς ότι θα τραγουδήσουν όλοι οι καλεσμένοι από μία συμμετοχή, απλά έρχονται όλοι επί σκηνής και τραγουδούν κι αυτοί το Waterloo... θυμίζοντας και πάλι τα 50χρονα στην Κοπεγχάγη. Και εκεί τελείωσε και η βραδιά!

Αν και το σόου ήταν σε γενικές γραμμές καλό και το κοινό φάνηκε να το ευχαριστήθηκε - παρά την ταλαιπωρία του γυρίσματος - το σίγουρο είναι ότι υπήρχαν πολλές παραλείψεις και απουσίες από τον επετειακό εορτασμό των 60 διοργανώσεων. Απούσες χώρες, απόντες καλλιτέχνες, απούσα φαντασία... Η ιστορία του Διαγωνισμού σίγουρα δεν είναι αυτή που θέλησε το BBC και η EBU να προβάλλουν. Η αίσθηση που δόθηκε ήταν ότι απλά ήθελαν να διοργανώσουν κάτι "για να βγάλουν την υποχρέωση". Σε κάθε περίπτωση, όμως, για τους φαν του Διαγωνισμού ήταν μία ωραία εκδήλωση με πολλούς παλιούς γιουρονικητές και μη, που θα μείνει στην ιστορία κι αυτή, παρά τις όποιες παραλείψεις και απουσίες... Χρόνια Πολλά, Eurovision!

Νίκος Τσιάμης

Υ.Γ. Η λήψη φωτογραφιών και βίντεο απαγορευόταν κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, με εξαίρεση ένα selfie που πήρε όλο το κοινό ταυτόχρονα στην αρχή του γυρίσματος. Σεβόμενοι την επιθυμία των διοργανωτών, δεν θα ποστάρουμε φωτογραφίες και βίντεο στο παρόν άρθρο.